_{تك درختي خشك،}

_{سخت دلبسته به فردا هاي تار؛}

_{تا كه نوري از فلق بيرون زند؛}

_{تا كه اسبي با سواري از ميان ابرها بيرون پرد؛}

_{تا كه روزي قطره آبي جان دهد؛}

_{يا كه پيري تيشه بر اندام خشكش بر كشد؛}

_{آن درخت ناز بست بنشسته ميان خاك،}

_{تا بهاري از ميان اين ورق هاي زمان}

_{جوش اميدي بر اندامش زند.}

رهگذری بودی مانند ديگر رهگذران

از ماندن گفتی

از ساختن دری برای کاروانسرا

و اقامت برای هميشه

اولين نبودی اما...

آخرين شدی

رهگذران مرامشان شکستن در بود

نه ويرانی کاروانسرا

ولی تو ويران نمودی

روزگارم بد نيست

چهره ام گلگون است

نه از آن بوسه ی تو بلکه ز اشک

سينه ام نيز پر است

نه ز اميد که از رنج و غم است

حال دستم بد نيست

لرزشی کم دارد

کار تو نيست کار اين ايام است

زانوانم سست است

شکر...

می شود راهی رفت

نه بسويت که به آن دور ديار

روزگارم بد نيست

همه چيز گاه اگر کمی تيره می نمايد...

                            باز روشن می شود زود

                     تنها فراموش مکن اين حقيقتی است:

                                  بارانی بايد٬ تا که رنگين کمانی برآيد

           و ليموهايی ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود

و گاه روزهايی در زحمت

                تا که از ما،انسان هايی تواناتر بسازد.

خورشيد دوباره خواهد درخشيد، زود

                                              خواهی ديد.

ای وای از اون همه احساس

شد پر پر نگاه تو

حيف از دلی که با جونم

می رفت به راه تو

حالا که دست دل سنگت

رو شد واسه دل خستم

می خوام بدونی چشمام و

روی تو بستم...

عشق يعني

مردن محبوس  شدن در قفس مرغ مهاجر

عشق يعني  زيستن در مردن ثانيه ها

عشق يعني  مرگ فاصله ها در اوج رسيدن به التهاب

عشق يعني  زخم يك قلب شكسته در هبوط معشوق

عشق يعني  تپش قلب در لحظه ي ديدار

عشق يعني  خاطرات كهنه ي يك گل سرخ

آه … آه…

افسوس كه دگر      رمقي نمونده

واسه اين دل شكسته

كه بگذرد از سر اين عشق

تو همیشه می تونی مثل ققنوس دوباره زاده شی

می تونی تو جنگل سوخته ی شعر جرات شکفتن دوباره شی

 من هميشه ترا مي ستودم